Stępka to belka umieszczona wzdłuż dna kadłuba, będąca jej głównym elementem konstrukcyjnym. Do stępki, zamiennie nazywanej kilem, mocowano wręgi, czasem występowała nadstępka, jeśli jednak tej ostatniej nie było, to na stępce umieszczany był kloc podmasztowy.

Nadstępka to belka znajdująca się bezpośrednio na stępce, nie zawsze występuje w konstrukcji łodzi.

Klepka to drewniana deska, która jest podstawowym budulcem kadłuba łodzi i okrętów. W zasadzie poza łodziami jednopiennymi, które były wydrążone w jednym kawałku drewna, większość jednostek pływających była o klepkowej konstrukcji kadłuba, początkowo klepki łączone były na zakładkę, by ewoluować do łączenie na styk.

Kadłub jest konstrukcją nadającą kształt statku zapewniającą mu pływalność, kadłub złożony jest z klepek, a jego elementami jest poszycie, burty, dziób i rufa.

Poszycie to zewnętrzna część burt, tworzą je połączone klepki.

Stewy są przedłużeniem stępki w części dziobowej i rufowej kadłuba.

Dennik – poprzeczne wiązanie umieszczane na stępce, łączące się w wręgami, z którymi tworzą poprzecznie elementy szkieletu kadłuba.

Wręgi to poprzeczne elementy, tworzące tzw. ożebrowanie jednostki, spełniają głównie rolę ściągającą i formującą dla klepek poszycia, jeśli wręga jest połączona z dennikiem i pokładnikiem tworzy tzw. ramę wręgową, wręgi często były wykonywane z naturalnie wygiętych fragmentów drzewa zwanych krzywulcami.

Kolanko, kątnica, węzłówka jest elementem usztywniającym połączenie między wręgą a pokładnikiem.

Pokładnik to poprzeczna belka umieszczona nad wręgami i połączona z nimi za pomocą kolanka, która stanowi podparcie dla wzdłużnych desek pokładu.

Wzdłużnik to drewniany długi element usytuowana wzdłuż kadłuba oraz stępki, mająca na celu wzmocnienie  burt.

Kloc podmasztowy jest elementem znajdującym się na denniku, jego zadaniem jest możliwość ustawienia i utrzymania w pozycji pionowej stopy masztu.

Kloc jarzmowy to analogiczna część lodzi żaglowej do kloca podmasztowego, z tą różnicą, że znajduje się na wysokości pokładu i ma tzw. jarzmo, czyli otwór, przez który przechodzi maszt.

Maszt jest pionowym drzewcem, stawianym w osi kadłuba, którego podstawowym zadaniem jest dźwiganie żagli, dających napęd łodziom żaglowym, maszt może być jeden, ale na większych jednostkach może być ich równie dobrze kilka.

Reja to poprzeczny drzewiec zamieszczony na maszcie w połowie swojej długości, ma na celu utrzymywanie prostokątnych żagli rejowych.

Żagiel to mocna tkanina wykonana z materiału organicznego, płótna lub wełny, który ma za zadanie napędzanie jednostki.

Zenza jest najniższym miejscem wewnątrz kadłuba, to zbiornik, który gromadzi wody zaburtowe oraz ciecze, które rozlały się na pokładzie, dodatkowo spełnia rolę podwójnego dna, które zwiększa niezatapialność dzięki dodatkowej ochronie przed wodami zaburtowymi.

Bukszpryt inaczej dziobak to drzewiec umocowany na przedzie kadłuba i wystający przed dziób, umocowany jest poziomo lub lekko unosi się, wzdłuż linii wzniosu pokładu.

Ster jest elementem ruchomym pozwalającym jednostce utrzymać lub dowolnie zmienić kierunek ruchu, znajdującym się za rufą, w osi kadłuba, Wikingowie, zanim zaczęto stosować ster, używali wiosła sterowego, które umieszczane było na prawej burcie. Dlatego do dnia dzisiejszego prawa strona jednostki nazywana jest ster-burtą.

Rumpel to pozioma belka przymocowana do górnej części steru i mająca bezpośredni wpływ na wychylanie steru.

Dulki to otwory w jednej z wyższych klepek, przez które wprowadzane są wiosła.

Ławy to inaczej siedziska dla wioślarzy.

Kasztele były nadbudówkami w dawnych żaglowcach, umieszczane były na dziobie lub rufie, skąd określniki kasztel dziobowy lub rufowy.

 

 

Ożaglowanie:

Ożaglowanie łacińskie – rodzaj ożaglowania charakteryzujący się trójkątnym żaglem przymocowanym do długiej i ukośnej rejki. Reja do masztu jest zamocowana niesymetrycznie a przednia część przymocowana jest do dziobu.

Ożaglowanie lugrowe – w tym typie ożaglowania żagiel mógł być mocowany tylko do lugra (lugier zwykły) oraz do lugra i bomu (lugier zrównoważony)

Ożaglowanie rozprzowe- jest to rodzaj ożaglowania skośnego w którym żagiel rozpostarty jest między masztem a rozprzą.

Ożaglowanie gaflowe- w tym przypadku żagiel rozpostarty jest między masztem i gaflem. Czasami mocuje się go do bomu.

Ożaglowanie bermudzkie- żagiel rozpostarty jest między masztem a bomem. Jest to obecnie najpopularniejszy rodzaj ożaglowania. Dobrze pracuje przy wiatrach ostrych jednak przy wiatrach pełnych aerodynamika jest zabużona

Ożaglowanie rejowe- w tym rodzaju ożaglowania, żagiel wisi na reji która jest przymocowana w części środkowej do masztu. Kształt żagla może być prostokątny lub trapezowaty. Ten typ ożaglowania źle pływa przy wiatrach ostrych, natomiast osiąga duże prędkości przy kursach pełnych. Na dużych żaglowcach na jednym maszcie mogło być nawet 8 żagli.